نمونه ترجمه مدیریت شهری

در زیر یک متن برای نمونه ترجمه مدیریت شهری آمده است با توجه به گسترش علوم در زمینه های مختلف و جدید موسسه پارس 68 توانسته در اکثر رشته ها مترجمین تخصصی را جذب کند و ترجمه متن را بصورت کاملا تخصصی انجام دهد. لطفا برای کسب از تعرفه ها با کارشناسان ما تماس بگیرید.

ترجمه متن مدیریت شهری

نمونه ترجمه مدیریت شهری

Sci Eng Ethics
DOI 10.1007/s11948-015-9696-3
ORIGINAL PAPER
An Applied Mereology of the City: Unifying Science
and Philosophy for Urban Planning
Shane Epting 1
Received: 28 June 2015 / Accepted: 12 August 2015
 Springer Science+Business Media Dordrecht 2015
Abstract Based on their research showing that growing cities follow basic principles,
two theoretical physicists, Luis Bettencourt and Geoffrey West, call for
researchers and professionals to contribute to a grand theory of urban sustainability.
In their research, they develop a ‘science of the city’ to help urban planners address
problems that arise from population increases. Although they provide valuable
insights for understanding urban sustainability issues, they do not give planners a
manageable way to approach such problems. I argue that developing an applied
mereology to understand the concept of ‘city identity’ gives planners a theoretical
device for addressing urban affairs, including ethical concerns. In turn, I devise a
model of city identity to show how a ‘philosophy of the city’ contributes to a grand
theory of urban sustainability.
Keywords Applied mereology  Urban planning  Environmental justice 
Participatory engagement  Philosophy of the city
Introduction
Through analyzing data sets covering over one hundred cities, a team of researchers
found general principles that belong to most cities (Bettencourt et al. 2007). If we
consider that knowing such principles is a prerequisite for understanding the identity
of a city, their discovery sharpens our conceptualization of the built environment.
Based on their findings, recognizable patterns that correlate with the underlying
structure of a city’s identity also include problems that arise when urban centers
increase in population. Often, such problems involve social and environmental
& Shane Epting
shane.epting@gmail.com; shane.epting@unt.edu
1
Department of Philosophy and Religion Studies, University of North Texas, 1155 Union Circle
#310920, Denton, TX 76203-5017, USA
123
injustice issues (Powell 2009; Colette 2010). In these instances, we must think about
such issues as part of a city’s identity. Urban planners can use the concept of city
identity as a theoretical device for mitigating harm that such issues cause, and they
can employ participatory approaches to help remove injustice from a city’s identity.
Considering the global scale of such problems, this device counts as a humble
addition to the necessary measures required for a just, sustainable planet.
Noting the challenges facing the world’s cities, Bettencourt and West (2010, 912)
call for academics and urban practitioners to make interdisciplinary and trans-
disciplinary contributions to a ‘‘grand unified theory of sustainability with cities and
urbanization at its core.’’ Academics employing Bettencourt and West’s research
show how to make such contributions. For example, Jabareen (2013) uses their
research to develop new frameworks for strategizing against climate change and
environmental risk. Noulas et al. (2012) rely on their work to understand the nature
of urban transportation, and Sassen and Dotan (2011) seek to understand multiscalar
and ecological conditions of cities to address urban relationships with the
biosphere.
Philosophers can help overcome some of the epistemological limits involved in
such a grand theory. For instance, Bettencourt et al. (2007) and Bettencourt and
West (2010) give us grand-scale guiding principles about urban growth, but they do
not provide a practical way to employ this knowledge, rendering it nearly useless to
the non-specialist. Through using an applied, informal mereology, urban practitioners
gain a means of using Bettencourt and West’s insights to solve specific
planning problems, contributing to a grand theory of sustainability on a local level.
Mereology is a study of a theory concerned with the relationship of parts to parts
and parts to wholes (Varzi 2015). Applying mereological concepts lets us make
sense of objects that are composed of smaller parts or have overlapping parts (Paul
2002). Through applying this basic structure, we can account for how the parts of a
city fit together to form a complete city. Holding that a city’s identity equals the
totality of its parts, along with time and the interchangeability of parts, provides
common ground for conversations about the identities of cities. Such conversations
are necessary because they exhibit the kind of cities that exist and the different
social and environmental issues that arise in part-to-part and part-to-whole
relationships.
In this paper, I provide an overview of Bettencourt and West’s research and
explain the basic idea behind applied mereology. I use its principles to categorize
the parts of a city. My goal is to provide an informal mereological model of city
identity that shows how the parts of a city relate to each other and to the city as a
whole. The specific purpose of this model is to demonstrate how different kinds of
ethical conflicts arise from a lack of congruence between a city’s parts. In turn, we
see how the concept of a city’s identity works as a theoretical device for
approaching social and environmental justice issues on the job. Lastly, the paper
concludes with some recommendations for future areas of research for academics
and highlights how recent ‘real-world’ projects show promise for similar measures
that are required for a grand theory of urban sustainability.
123
S. Epting
An Applied Mereology of the City: Unifying Science…
The Benefits of a Science of the City
Bettencourt et al. (2007) and Bettencourt and West (2010) exhibit that most growing
cities follow a set of basic principles, allowing for a significant degree of
predictability. Despite political, economic, or social considerations, they hold that
cities essentially follow a pattern of growth (ibid.). One key point from their study
shows that doubling the population of a given city only requires about an 85 %
increase in infrastructure, including elements such as roadways and water services
(ibid.). From this finding, Bettencourt and West (ibid.) show that high-density urban
centers are more efficient than smaller cities when it comes to resource
consumption. Spatially, large cities, by default, increase the environmental aspect
of their sustainability status.
Although there remains much variation between cities, Bettencourt and West
(ibid.) conclude that as a their populations expand, the amount of space required for
living decreases, economic activities rise, and new forms of cultural expression
emerge. As a city grows, positive aspects such as educational opportunities along
with wages and GDP increase by approximately 15 % more than the expected linear
growth, but so do crime, traffic, and public health issues (ibid.). While it is rather
difficult to improve cities that already have a seemingly insurmountable number of
problems, cities that find success achieve a status of resiliency that lasts for decades
(ibid.).
While urban practitioners can use a science of the city for predicting the general
kinds of problems that they might encounter, such a practice reveals little about how
to approach such conditions in a manner that benefits specific cities or detailed
problems. Their science rests on quantitative analysis, giving us a categorical
description of urban centers, but each city is identical only to itself, and this notion
holds for each city’s problems. One cannot assume that the causes of a problem in
City A are the exact same causes of the same kind of problem in City B. In turn, a
good way to complement Bettencourt et al. (2007) research is to directly analyze
urban problems in their contextual settings, an undertaking that requires demarca-
tions of scale that a model of city identity makes evident.
Such a model shows how a city’s numerous seemingly incongruous parts
function as a unit, as a city. Studying the parts of a city as they relate to other parts
and how they relate to the city as an object counts as a mereological exercise.
Within the mereology literature, however, philosophers engaged in classical
mereology research mainly deal with part relations in a highly abstract and formal
fashion (Hovda 2009). Recently, philosophers and theorists have shown how the
tenets of mereology have interdisciplinary appeals for the sciences, along with
applicable uses for computer science and engineering (Claudio and Graziani 2014).
Consider, for instance, that Jansen and Schulz (2014) maintain that mereological
approaches benefit descriptions of biological organisms, pointing out that mereology
receives attention in biology and medicine. Polkowski (2014) shows that
mereology has several applications for computer science, such as spatial reasoning
and knowledge engineering.
123
Other researchers, however, stray from a formal grounding to gain insights into
additional issues, making their subjects accessible to a wider audience. For example,
de Vignemont et al. (2005) employ an informal, applied mereology to examine how
we experience body parts versus how we experience the body. They completely
abandon formal methodology, approaching their study in a straightforward manner.
In terms of treating the city as an object, an applied and informal approach retains
the usefulness of mereology and makes the subject easier for non-specialists to
grasp.
Stemming from mereology, strong composition as identity is a thesis about what
counts as an identity in the relationship of parts to wholes, maintaining that an
object’s identity is all of the parts together, and nothing more (Cotnoir 2014). While
there are different versions of such theories, the variety that works well for
understanding the city is dynamic composition of identity theory. Put briefly, it
holds that the identity of a city is all of the parts that a city has at any given time and
how those parts fit and work together, bearing in mind that the parts continuously
change. Considering that a city continuously changes its composition throughout
time, through adding or subtracting parts, describing its composition as dynamic
seems fitting. Although such a theory faces other challenges within metaphysics that
are beyond the scope of this paper, for dealing with urban issues, the drawback for
this position is figuring out the different kinds of parts and how those parts influence
each other and the city.
1
In the following section, the focus will be on this challenge.
An Applied Mereology of the City
A city has several different kinds of parts. For example, each city has a history, and
each part of its history counts as a part. Cities have weather conditions such as
temperature, humidity, and precipitation, each counting as a unique part.
Topographical characteristics are other parts. Of course, there are the kinds of
parts that are familiar to us: buildings, cafes, bars, people, roads, building codes, and
zoning ordinances. Zeroing in on such parts tells us a lot about the identities of
cities. Yet, how are we to think about parts of city that do not come from the city,
such as interstate highways or federal laws? Such things count as parts of the city,
but counting them means that we must be able to differentiate between the parts.
While listing all of the different kinds of parts is an exhaustive exercise,
categorizing the parts relevant to public works is a reasonable task. For such an
enterprise, classifying parts as micro and macro is a good starting point. Most things
in the city are micro parts. A person counts as a micro part, along with a stretch of
sidewalk or a coffee shop. Such parts play a minor role in the overarching narrative
of a city’s identity. There are numerous kinds of parts to which we can assign labels
1
My claims about city identity entail that a city only has one identity, but due to the social and political
conditions that govern how people come to know a city’s identity, people will describe the same city in
several different ways. This topic, along with the kind of pluralism that Iris Marion Young exposed,
presents challenges for a model of city identity. However, properly addressing such challenges is beyond
the scope of this paper. For more information, see: Young (1990). Justice and the Politics of Difference.
Princeton, NJ: Princeton University Press.
123
S. Epting
An Applied Mereology of the City: Unifying Science…
that help us understand how they differ. For example, most physical-public micro
parts are the individual things that people pay for through taxes: a traffic light, a fire
hydrant, a municipal courthouse, a police car, or bus. Such parts are ‘‘public’’ in the
sense that the public ‘‘owns’’ them—at least this is so in most democracies. A
nonphysical-public micro part is an individual thing such as a policy, a zoning
ordinance, a fire code, or a specific law. Contrary to physical and nonphysicalpublic
micro parts, a physical-private micro part is one that a person owns such as a
car, house, or business, while a homeowners’ association guideline would be a
nonphysical-private micro part.
A macro part is a set of micro parts. The primary difference between them rests
on scale. Similar to micro parts, there are physical and nonphysical, public and
private categories. Physical-public examples include a police force, a transit system,
or a wastewater system. Physical-private parts include things such as a shopping
center or a neighborhood. Nonphysical-public macro parts cover a set of municipal
laws, building codes, or tax codes, while a set of neighborhood association
guidelines count as a nonphysical-private macro part.
Micro and macro parts can be internal or external. The parts listed above are
internal. Internal parts rely on the city as the primary entity wherein they gain their
identity through their functioning within the city. The Brooklyn Bridge belongs to
New York City because it facilitates travel from Manhattan to Brooklyn. An
external part functions primarily for the sake of an entity outside of the city, such as
a nation, a state, another city, or a business, even though they have a function within
the city. They can be public or private, physical and nonphysical. Examples of
external micro parts include a national post office, a national chain retailer, a
grocery franchise, or an international treaty or law. The national post office system
counts as an external macro part. They ‘‘belong’’ to the city in the sense that they
express an operational function within it. In the US, for instance, most cities have
federally funded interstate highways. Their origins are national, not municipal, and
they have a national identity that precedes their local identity. Yet, they are parts of
cities.

نمونه ترجمه مدیریت شهری
2
Thinking About the Parts Together: The Role of Meta-structures
While the classifications above show how parts differ, we lack an account of how
they interact with each other. To account for the degree of congruence between a
city’s parts, employing the use of a theoretical device called a meta-structure shows
how well various parts do or do not work as a unit. A meta-structure is all of the
present micro and macro parts involved in a city’s operational structure. The benefit
of this device is that it provides a panorama of how well a city is put together; how
well it functions.
2
This account of a city’s parts is not exhaustive. There are other issues that deal with boundaries, smaller
parts that compose larger parts, overlapping parts, and so on. The point here is to illustrate how the basic
structure of mereology provides planners with an alternative approach for thinking about how a city fits
together.
123
For instance, there are almost an infinite number of parts interacting at any given
time in a city. Residents rely on businesses for goods and services. Retailers use
regulations, laws, infrastructure, and banks to facilitate trade. Religious organizations
use transportation infrastructure to bring in members. If the micro and macro
parts work together without too many serious failures, then the city’s meta-structure
is strong.
3
The challenging aspect is establishing criteria for what counts as a failure.
Campbell (1996, 2013), for instance, points out numerous conceptual and practical
issues that we could interpret as failures in planning relating to sustainability and
social justice issues. Such issues are contentious topics. While laying out precise
criteria would be helpful in this regard, doing so is beyond the present scope of this
inquiry. The example below, however, illustrates the necessary points without too
much distraction.
For instance, if a city’s physical-public macro part (for instance, the Department
of Water and Power) works well with a nonphysical-public macro part (set of laws)
to deal with a physical-private macro part (powerful neighborhood association)
without experiencing a failure (environmental or social injustice, extreme pollution,
etc.), then this indicates that the city has a strong meta-structure. If it consistently
fails, then one could argue that the meta-structure is weak. To reiterate, arguing that
a meta-structure is weak depends on establishing criteria for what counts as a
failure. One could assume that indicators of failure would include environmental or
social injustice, abnormally high rates of inefficiency, harmful levels of pollution,
excessive waste, or detriments to public health. Such failures suggest that a city is
not functioning in a manner that supports topics such as human flourishing, sustainability, or justice.

نمونه ترجمه مدیریت شهری

Consider, for example, if an industrial center such as a copper smelting plant

works well with city ordinances and international policy, but it harms public health.
As a part of the city, the plant weakens the city’s meta-structure. Such blight
becomes part of the city’s identity. One could object to this point, arguing that a
copper smelting plant could strengthen a city’s meta-structure in other ways. For
instance, through gaining needed revenue from the plant, the city could repair
infrastructure, build new parks, or implement social services, increasing the degree
of congruency between a city’s parts.
Considering the total number of parts of a city, one harmful industry might not
have a significant effect. One problem is that there is a high degree of complexity
involved in such cases, making the evaluation of a meta-structure a complicated
task. Despite such challenges, one could argue that interdisciplinary researchers
could develop protocols for making such assessments. Although such a task is
beyond the purview of this paper, developing such protocols could provide a
systematic way to change a city’s identity.
While changing a city’s identity might sound alarming to some people, most
changes to a city’s identity are harmless. At the lowest level of identity change,
3
One might think that a high frequency of successful exchanges between parts shows that a city has a
strong meta-structure. While this point is worth examining, frequency becomes irrelevant in the face of
certain failures. Consider, for example, if a bridge where to collapse. The frequency of successful
exchange involving the bridge could be in the millions, yet one failure could significantly impact several
other parts, weakening the meta-structure.
123
S. Epting
An Applied Mereology of the City: Unifying Science…
losing or gaining a micro part counts as a minor alteration to a city’s identity. This
condition makes a dynamic composition as identity theory work well for built
environments. If a city remains in perpetual flux due to constantly changing parts
over time, and we say that a city is equal to its parts and how they work together,
then a city has a special kind of dynamic identity, unlike most other objects. For
instance, think about the opening or closing of a restaurant. Few people experience
or notice such changes. The loss of a macro part is less common, compared to micro
parts. When such changes happen, most people are aware, but the city retains much
of its identity. For instance, the identity markedly shifts if a ballpark closes due to a
team’s relocation. Residents might value the ballpark as a landmark building or
public space, giving the city a strong marker of identity, but the residents will adjust
and the city will endure.
Despite the idea that a city’s identity constantly changes, meta-structures mostly
remain stable. Even though parts constantly change, the city continues to function as
a unit. Cases wherein they completely lose their identity require a significant change
in the number or arrangement of micro and macro parts. Natural phenomena such as
a tornado or an earthquake could instantly affect a meta-structure. Hurricane
Katrina’s impact on New Orleans is an example of a meta-structural shift, showing
how nature can play a significant role in a city’s identity. Hurricane Katrina
disrupted most parts, altering the meta-structure. During the rebuilding process, new
or repaired parts gradually changed the city. When the rebuilding is finished, ‘‘new’’
New Orleans will resemble ‘‘old’’ New Orleans, but it will not be the exact same.
Such cases are concerning, but attention should rest on two other causes of metastructural
change. The first sort involves several macro parts simultaneously
changing. For instance, when the Russians took control of Berlin, its identity
drastically changed, due to an immediate shift in several parts. The Russians
replaced or eliminated numerous parts such as laws, police force, and social
services. Within a short duration, the city’s identity ceased to exist, and East Berlin
and West Berlin emerged. Instances such as this one should be areas of concern
because they could involve human rights or justice issues.
The second kind concerns micro parts. Sufficient changes to micro parts bring on
changes in macro parts, creating a different meta-structure. For example, imagine
Las Vegas, Nevada without the legal right to gamble. The city, as we know it, would
cease to exist. Most businesses, numerous jobs, neighborhoods, and infrastructure
depend on the legal right to gamble. If one were to take away this micro part, the
degree of incongruence would significantly increase because commerce, infrastructure,
and people’s livelihoods rest on this ‘‘cornerstone’’ micro part. These parts
are not congruent without the law that permits gambling. In turn, eliminating this
law in Las Vegas would create a weak meta-structure for the city. One could argue
that the city might collapse.
While this hypothetical example caricaturizes the impact of a nonphysical-public
micro part, it illustrates the power that one can have. Considering that such
instances can drastically alter a city’s identity means that they should receive
additional study. What is more, other cases involving micro parts illustrate an
aggregate power that can alter a city’s identity in a gradual manner. Consider, for
example, a city with only ‘mom-and-pop’ restaurants, a city known for its culinary
123
flair. If a multinational conglomerate were to steadily buy and replace each
restaurant with chain eateries, the identity of the city would eventually completely
change. The city would become one lacking original culinary style, a city that Relph
(1976) would characterize as having placelessness. The point here is not to rally
against franchises, but to show that a city’s total identity can change piecemeal.
To make cities better places for everyone to live, to move them toward a just
identity, municipal officials can amend ‘‘broken’’ parts, add new ones, or eliminate
parts to ensure justice. Urban practitioners can improve cities one part at a time,
eventually giving residents a sustainable, just city that provides them with the means
to flourish. Changing a city’s identity through this piecemeal approach could take
years, but one could argue that it serves as a practical guide for improving cities,
promoting social cohesion, and removing elements that harm vulnerable populations.
Although listing the injustices that can affect a city is exhaustive, three
examples below exhibits some common types of harm, and they illustrate how
municipal workers can lessen their effects. What is more, these examples show how
planners can use a model of city identity to map problems, showing the extent that
harmful parts can cause injustice.
Using a Model of City Identity in Practice: Two Case Studies
The first case addresses the notion that cities must contend with chain retailers
(external micro parts) moving into neighborhoods (internal macro parts) that cause a
lack of congruence. Not all such cases lack congruence, but the instances that do
lack it show how such occurrences weaken a city’s meta-structure. For example,
chain retailers often stand accused of homogenizing culture, which Ritzer (2009)
calls the McDonaldization of society. The problem here is not that external parts
such as chain retailers are inherently bad, but they raise justice concerns if their
activities or presence harms residents, lessening the meta-structure’s degree of congruence.

نمونه ترجمه مدیریت شهری

4
If residents want an international franchise in their neighborhood,
arguing against their desires would be paternalistic as well as disrespectful of
community autonomy. Some cities or communities might prefer the predictability
that comes with chain stores and franchises, perhaps favoring a blend of local and
global commerce. Cases could exist wherein residents desire the global connection
to a brand name or product. Issues confronting exploitation of people or ecosystems
remains a separate matter apart from global connectivity and trade.
The point is that there are fewer concerns about justice if community members
are included in the decisions that affect them (Figueroa 2006). For instance,
according to Figueroa (2006), we would be dealing with an environmental injustice
when organizations exclude communities with little or no power from decisions
about policies that affect them. For example, although several residents in Portland,
Oregon hold sustainability as a value, not all resident equally share this view
4
It is worth pointing out that congruence does not necessarily entail justice. For example, in certain
societies, there can be a high degree of congruence between parts, but there is also injustice. This reason
is why I focused on failures in the previous section. Injustice counts as a failure, a condition that could
nullify appeals to congruence.
123
S. Epting
An Applied Mereology of the City: Unifying Science…
(Sullivan 2014). Some residents championed the opening of a grocery store in the
Alberta neighborhood of Portland, claiming that it provided relief to a food desert
and supported sustainability; however, the plan backfired (Sullivan 2014). Instead of
securing food access for long-term residents, incoming whites gained a ‘mind–body
lifestyle’ food outlet (Sullivan 2014). Some time later, history was about to repeat,
but local residents voiced their concerns. This time, they were included in the
conversation about permitting niche food retailer, Trader Joes into the community
(Theen 2014). Due to residents’ fear of additional negative neighborhood impacts,
Trader Joes backed out of plans to open a store (Theen 2014).
In such cases, there is a lesson for urban planners dealing with social justice
issues. Urban planners with good intentions can identify the missing micro part
causing a harmful situation. They can remove impediments and work with other
municipal leaders and communities to arrive at a solution. A solution including the
residents’ specific interests would have successfully linked residents’ needs with a
retailer’s goods. For the Alberta residents, direct community representation
alleviates the unjust conditions. Including this participatory dimension counts as
adding the people, as a macro part, into planning decisions. In turn, planners
strengthen the city’s meta-structure and work toward creating a just city wherein
residents can flourish.
While the example above concerns an external part having negative effects for
vulnerable populations, internal parts also cause harm. Consider, for instance, the
hardships that minority residents in Portland endure due to the implementation of
sustainable mass transit. For example, African Americans residing in the Alberta
neighborhood were not only fighting against the effects of a mind–body lifestyle
store as discussed earlier, but also they were struggling with urban renewal policies,
forcing several renters from their homes due to rent increases that they could not
afford (Scott 2012). To make matters worse, a second displacement followed the
previous case mentioned above due to the implementation and expansion of
Portland’s light rail system (Scott 2012). The Portland Development Commission
(PDC) sought to lessen the harmful effects through tax revenue policies, yet
activists against taxes took PDC to court, toppling 18 anti-displacement measures
(Scott 2012). Today, some of the African American churches in the Alberta
neighborhood remain, bussing the congregation in from the suburbs (Scott 2012).
While the Alberta case had an unfortunate outcome for Portland, residents of
Cully Street worked with the City of Portland to fight gentrification to ensure
affordable housing with appropriate zoning measures (Jackson 2012; Parks 2014).
In 2012, Sam Adams, Portland’s mayor, and the PDC drafted the Neighborhood
Prosperity Initiative, aiming to prevent displacement (Parks 2014). Along with city
officials, neighborhood alliance groups and Portland State University students
worked together to implement preventative measures that would keep housing costs
from rising (Parks 2014). One could argue that Adams and the PDC, through
including neighborhood groups in the conversation about such policy decisions,
acted in a just manner. This conglomeration of parts was congruent, giving the city a
stronger meta-structure.
For instance, the PDC (a physical-public macro part) along with the mayor, (a
‘‘cornerstone’’ physical-public micro part), in conjunction with the community
123
alliance (physical-private macro part), worked with zoning ordinances (nonphysical-public
micro parts) to secure the conditions for residents to flourish. In turn, the
consequences of the case in the Alberta neighborhood did not repeat. Although the
effects of such measures remain in progress, if the concerted effort succeeds,
Portland’s municipal leaders working to prevent displacement will have a successful
model to follow. Future planners in other cities will gain a guide wherein they can
assess parts’ effectiveness, determining which ones are problematic, beneficial, or
perhaps have an untapped strength. When planners act in such a manner, they, along
with residents, redefine their city’s identity, working toward making a just,
sustainable city.
The Role of Residents’ Participation in City Identity
In the examples above, bringing the residents into the conversations about the
decisions that had direct consequences for them improved the situations. Such
actions in turn gave residents a role in defining the identity of their city. This notion
exhibits how the concept of city identity remains co-extensive with the right-to-thecity
literature rooted in Henri Lefebvre, expanded by David Harvey and critical
geographers such as Neil Smith (Lefebvre 2000; Harvey 2008; Smith 1986).
Although Harvey does not directly engage with the term ‘‘city identity’’ as a
conceptual device, he (2008, 23), holds that, ‘‘[t]he freedom to make and remake our
cities and ourselves is, I want to argue, one of the most precious yet most neglected
of our human rights.’’ In this passage, he touches on the key ingredient either found
or missing from the cases above: participation. In the previous examples, one could
argue that if the communities would have been involved in the decision-making
process, then charges of injustice would not hold much weight, according to various
models of justice such as Figueroa’s environmental justice paradigm (2006). If we
apply Harvey’s point to the Cully Street Plan, it indicates a step toward just urban
planning, considering how such measures alleviate some of the harm from forces
such as gentrification, urban renewal, or the implementation of sustainable mass
transit systems.
Although Smith (1986) only implicitly deals with city identity in his gentrification
research, he points out that those who financially benefit from gentrification
are the ones who give the city several characteristics of its identity. In such
situations, city identity is inherently a justice issue, considering that processes such
as gentrification deny marginalized groups the ability to determine the city’s
identity. One could argue that practitioners who dismiss justice concerns within
sustainable planning means that they would unintentionally side with injustice,
considering that such actions do nothing to mitigate harm. In such contexts, city
identity is a device that provides urban practitioners with an opportunity to lessen
the degree of injustice in their cities.
While such arguments will resonate with practitioners supporting Susan S.
Fainstein’s view that justice should be the primary driver of planning initiatives and
a significant metric for measuring the success of planning outcomes, it is
challenging to completely dismiss justice issues in sustainable planning, considering
123
S. Epting
An Applied Mereology of the City: Unifying Science…
that the social pillar of sustainability entails justice (Fainstein 2010). Engaging in
such practices secures the preconditions for planning in a manner that remakes a
city’s identity in a just fashion. For instance, if urban planners, engineers, or
architects engage in successful projects that make their cities just, then we can label
such parts as just, increasing the total amount of justice in a city’s identity. One
could argue that if all of a city’s parts were just, then it might not be a complete
mistake to call the city just.
Considering that the ratio of just parts to unjust ones would be higher in select
cities, some cities would be more just than other cities. Thereby, a person could
claim that City A is more just than City B, based on the ratio of just to unjust parts.
One could also make other justice claims through comparison, saying that City C is
much more just than City D. Although complications ranging from lacking an
accepted conception of justice to nonexistent protocols for implementing measures
rooted in such a conception riddle this line of inquiry, it suggests that establishing
criteria for what counts as a just city is possible. Due to its usefulness for accounting
for injustice (along with other failures) as incongruences between a city’s parts, a
model of city identity that contributes to a grand theory of urban sustainability is
part of the solution to the challenges facing the world’s urban centers.
One could object to the points above, holding that a case for using a total
accumulation of justice is imprecise, impractical, unverifiable, untestable, and that
unscrupulous city officials could manipulate the numbers to increase commerce.
Such charges would be fair, but such claims do not appear thus far, and such
objections misunderstand the point of creating and using a model of city identity.
The aim of employing this model is to achieve a better state of affairs for a given
city, to increase the likelihood that all residents can flourish, especially when
dealing elements such as rapid urbanization and urban renewal. What is more,
holding such an objection suggests that a precise system of measuring justice is an
option. It seems far-fetched to think that developing one remains possible,
considering that we cannot measure justice with pinpoint accuracy. Despite lacking
an accurate metric for quantifying the exact amount of justice within a city, a rough
estimate provides urban practitioners with a means to address failures that result
from a lack of congruency between a city’s parts.
Future Directions
While Fainstein (2010) holds that justice should be a prime motivator for planning,
she expresses mixed sentiments about participatory approaches as indispensible
vehicles for justice. Although her views were fair at the time when she penned them,
since then, experiments such as the Participatory Budgeting Project (2015) exhibit
how such measures deserve more credit due to their effectiveness. Participatory
budgeting (PB), for example, is a practice wherein city council members provide
funds to community groups for public projects (Menser 2012). Since 2009, the
Participatory Budgeting Project (2015) has connected 35 elected officials with over
forty thousand constituents in the US, engaging in over two hundred projects
amounting to over 45 million dollars.
123
Within a model of city identity, PB, as a part of the city, increases the congruency
between several of a city’s interacting parts. For instance, community groups
(physical-private macro parts) work with public funds (physical-public micro parts)
to implement projects such as bike lanes, community gardens, streetlights, and
playgrounds (physical-public micro parts) (Participatory Budgeting Project 2015).
Menser and Robinson (2008, 294) explain:
[PB] is characterized by several basic features: community members
determine spending priorities and elect budget delegates to represent their
neighborhoods, budget delegates transform community priorities into concrete
project proposals, public employees facilitate and provide technical assistance,
community members vote on which projects to fund, and the public authority
implements the projects. Various studies have suggested that participatory
budgeting can lead to more equitable public spending, higher quality of life,
increased satisfaction of basic needs, greater government transparency and
accountability, increased levels of public participation (especially by
marginalized residents), and democratic and citizenship learning.
From this passage, one could argue that PB makes other parts function in manner
that avoids injustice and promotes human flourishing. In turn, the parts remain
congruent. Such empirically verifiable case studies exhibit that participatory
approaches give residents the ability to play an active role in defining their city’s
identity. While there is no guarantee that other kinds of participatory approaches
will have the success of PB, one could argue that research into participatory
approaches such as planning advances studies of how to make it successful.
For example, Umemoto (2001) addresses issues such as the epistemological
shortcomings of participatory planning while Pugh (2003) identifies practical
complications and justice challenges. Others research areas show how science and
technology improve the conditions for participatory planning. For instance, Khan
et al. (2014) exhibits the usefulness of information and communication technology
devices for participatory urban planning and urban management, and Livengood and
Kunte (2012) show how GIS technology bolsters participatory planning efforts.
While such advances suggest that improvements to participatory planning are
possible, additional research is required to discover how participatory approaches
improve congruency between a city’s parts and reduce injustice.
Concluding Thoughts
When Bettencourt and West (2010, 912) championed a grand unified theory of
urban sustainability, they called for a ‘‘major international commitment and
dedicated transdisciplinary collaboration across science, economics and technology,
including business leaders and practitioners, such as planners and designers.’’ Such
a call requires significant efforts that might not be possible without their initial
contribution described during the introduction, a science of the city.
A science of the city gives researchers and practitioners reliable evidence about
the state of cities, yielding predictive measures for combating problems that
123
S. Epting
An Applied Mereology of the City: Unifying Science…
typically come with population increases. While such information exhibits the
benefits of science for urban centers, it also reveals the limits: science cannot
provide normative direction for decisions in urban planning. As science is
knowledge and the latter is vital for urban planning. It is also necessary to determine
the rules and regulations of conduct. We do not set out rules of conduct de novo or
ex nihilo. Going beyond these limits means acting on the knowledge that scientists
make available, actions that subject actors to moral scrutiny. Although we do not
usually think about planning measures as opportunities for gauging morality and
justice, select cases such as those in this paper reveal how planning decisions have
such normative dimensions. Philosophers of the city can complement the work of
scientists through revealing a city’s identity via mereology, providing a way to
approach cities in a manageable fashion that takes a determination of their
relationship with justice. One problem is that philosophers cannot interact with
planners and municipalities during decision-making moments. Yet, such dialogues
could have benefits for residents.
References
Bettencourt, L., Lobo, J., Helbing, D., Ku
¨
hnert, C., & West, G. (2007). Growth, innovation, scaling, and
the pace of life in cities. Proceeding of the National Academy of Science, 104(17), 7301–7306.
Bettencourt, L., & West, G. (2010). A unified theory of urban living. Nature, 467, 912–913.
Campbell, S. (1996). Green cities, growing cities, just cities? Urban planning and the contradictions of
sustainable development. Journal of the American Planning Association, 62(3), 296–312.
Campbell, S. (2013). Sustainable development and social justice: Conflicting urgencies and the search for
common ground in urban and regional planning. Michigan Journal of Sustainability, 1, 75–91.
Claudio, C., & Graziani, P. (2014). Mereology in engineering and computer science: Parts and wholes in
the contemporary scientific context. Switzerland: Springer.
Colette, P. (2010). From the ground up: Why urban ecological restoration needs environmental justice.
Nature and Culture, 5(3), 277–298.
Cotnoir, A. J. (2014). Composition as identity. In A. J. Cotnoir & D. L. M. Baxter (Eds.), Composition as
identity (pp. 3–23). Oxford: Oxford University Press.
de Vignemont, F., Tsakiris, M., & Haggard, P. (2005). Body mereology. In G. Knoblich, I. Thornton, M.
Grosjean, & M. Shiffrar (Eds.), Human body perception from the inside out (pp. 147–170). New
York, NY: Oxford University Press.
Fainstein, S. S. (2010). The just city. Ithaca, NY: Cornell University Press.
Figueroa, R. (2006). Evaluating environmental justice claims. In J. Bauer (Ed.), Forging environmen-
talism: Justice, livelihood, and contested environments (pp. 360–376). Armonk, NY: M.E. Sharpe.
Harvey, D. (2008). The right to the city. New Left Review, 53(September–October), 23–40.
Hovda, P. (2009). What is classical mereology? Journal of Philosophical Logic, 38(1), 55–82.
Jabareen, Y. (2013). Planning the resilient city: Concepts and strategies for coping with climate change
and environmental risk. Cities, 31(April), 220–229.
Jackson, R. (2012). Cully residents take stand against gentrification. Daily Journal of Commerce Oregon.
http://djcoregon.com/news/2012/08/29/cully-residents-take-stand-against-gentrification/. Accessed
June 3, 2015.
Jansen, L., & Schulz, S. (2014). Crisp islands in vague seas: Cases of determinate parthood relations in
biological objects. In C. Claudio & P. Graziani (Eds.), Mereology in engineering and computer
science: Parts and wholes in the contemporary scientific context. Switzerland: Springer.
Khan, Z., Ludlow, D., Loibl, W., & Soomro, K. (2014). ICT enabled participatory urban planning and
policy development. Transforming Government: People, Process and Policy, 8(2), 205–229.
Lefebvre, H. (2000). In Writings on cities (E. Kofman, & E. Lebas, Eds., Trans.). Oxford: Blackwell.
123
Livengood, A., & Kunte, K. (2012). Enabling participatory planning with GIS: A case study of settlement
mapping in Cuttack, India. Environment and Urbanization, 24(1), 77–97.
Menser, M. (2012). The participatory metropolis, or resilience requires democracy. Center for Humans
and Nature. http://www.humansandnature.org/democracy. Accessed May 29, 2015.
Menser, M., & Robinson, J. (2008). Participatory budgeting: From Porto Alegre, Brazil to the U.S. In J.
Allard, C. Davidson, & J. Matthaei (Eds.), U.S. solidarity economy: Building alternatives for people
and planet (pp. 291–303). Chicago, IL: ChangeMaker Publications.
Noulas, A., Scellato, S., Lambiotte, R., Pontil, M., & Mascolo, C. (2012). A tale of many cities: Universal
patterns in human urban mobility. PLoS ONE, 7(5), e37027. doi:10.1371/journal.pone.0037027.
Parks, C. (2014). As city money revitalizes Cully Boulevard, locals work to prevent gentrification. The
Oregonian. http://www.oregonlive.com/portland/index.ssf/2014/03/as_city_money_revitalizes_cull.
html. Accessed June 3, 2015.
Participatory Budgeting Project. (2015). Our impact. http://www.participatorybudgeting.org. Accessed
June 1, 2015.
Paul, L. (2002). Logical parts. Nouˆs, 36(4), 578–596.
Polkowski, L. (2014). Engineering and computer science. In C. Claudio & P. Graziani (Eds.), Mereology
in engineering and computer science: Parts and wholes in the contemporary scientific context.
Switzerland: Springer.
Powell, J. (2009). Reinterpreting metropolitan space as a strategy for social justice. In M. Pavel & C.
Anthony (Eds.), Breakthrough communities: Sustainability and justice in the next American
metropolis. Cambridge, MA: Massachusetts Institute of Tehnology.
Pugh, J. (2003). Participatory planning in the Caribbean: An argument for radical democracy. In J. Pugh
& R. Potter (Eds.), Participatory planning in the Caribbean (pp. 203–220). Burlington, VT: Ashgate
Publishing Company.
Relph, E. (1976). Place and placelessness. London: Pion.
Ritzer, G. (2009). The McDonaldization of society. Los Angeles, CA: Pine Forge Press.
Sassen, S., & Dotan, N. (2011). Delegating, not returning, to the biosphere: How to use the multi-scalar
and ecological properties of cities. Global Environmental Change, 21(3), 823–834.
Scott, A. (2012). By the grace of god. Portland monthly. http://www.portlandmonthlymag.com/issues/
archives/articles/african-american-churches-north-portland-march-2012/. Accessed January 14,
2014.
Smith, N. (1986). Gentrification, the frontier, and the restructuring of urban space. In N. Smith & P.
Williams (Eds.), Gentrification of the city (pp. 15–34). Winchester, MA: Allen and Unwin.
Sullivan, D. (2014). From food desert to food mirage: Race, social class, and food shopping in a
gentrifying neighborhood. Advances in Applied Sociology, 4, 30–35.
Theen, A. (2014). Trader Joe’s pulls plug on Northeast Portland development after ‘negative reactions’
from community. The Oregonian. http://www.oregonlive.com/portland/index.ssf/2014/02/trader_
joes_pulls_plug_on_nort.html. Accessed 27 May 2015.
Umemoto, K. (2001). Walking in another’s shoes: Epistemological challenges in participatory planning.
Journal of Planning Education and Research, 21, 17–31.
Varzi, A. (2015). Mereology. In Edward N. Zalta (Ed.), The Stanford encyclopedia of philosophy. http://
plato.stanford.edu/archives/spr2015/entries/mereology/. Accessed April 19, 2015.
Young, I. (1990). Justice and the politics of difference. Princeton, NJ: Princeton University Press.
123
S. Epting

نمونه ترجمه مدیریت شهری

مورفولوژی کاربردی شهر: اتحاد علوم و فلسفه برای برنامه ریزی شهری

چکیده

بر اساس نتایج انان که نشان داد رشد شهرها اصول اساسی را دنبال می کند، دو فیزیکدان نظری، لوئیس بتانکور و جفری وست، از پژوهشگران و متخصصان خواستند تا به توسعه نظریه بزرگ برای پایداری شهر کمک کنند. در تحقیق انان، آنها دانشی شهری برای کمک به برنامه ریزان شهری در زمینه مشکلات ناشی از افزایش جمعیت توسعه دادند. اگرچه آنها دیدگاه ارزشمندی برای درک مسائل پایدار شهری ارائه دادند، به برنامه ریزان رویکرد مناسبی برای مشکلات ارائه ندادند.  من استدلال می کنم که توسعه یک مرفولوژی برای درک مفهوم هویت شهری، به برنامه ریزان توصیه ای نظر برای پرداختن به امور شهری می دهد از جمله از بابت نگرانی های اخلاقی. در واقع، من مدلی از هویت شهری برای نشان دادن فلسفه شهر توصیه می کنم که به تئوری پایداری شهری کمک می کند.

کلمات کلیدی: مورفولوژی کاربردی، برنامه ریزی شهری، عدالت محیطی، تعامل مشارکتی، فلسفه شهر

مقدمه

از طریق تجزیه و تحلیل مجموعه ای داده ها در بیش از صد شهرستان، تیم محققان اصولی کلی پیدا کردند که متعلق به بیشتر شهرها بود( بتنکورت[1] و همکاران، 2007). اگر ما در نظر بگیریم که دانستن برخی اصول پیشنیازی برای درک هویت یک شهر است، کشف آنها مفهوم ما از محیط را تقویت می کند. بر اساس یافته های آنان، الگوهای قابل تشخیص که با ساختار هویت یک شهر ارتباط دارند عبارتند از مشکلاتی که با افزایش جمعیت شهر افزایش می یابد. اغلب، برخی مشکلات شامل  مسائل محیطی و اجتماعی می باشد( پاول 2009؛ کولت، 2010)[2]. در این مثال ها، ما بایستی درباره مسائلی که به عنوان بخشی از هویت شهرستان است تفکر کنیم. برنامه ریزان شهری می توانند مفهوم هویت شهر را به عنوان ابزاری نظری برای کاهش آسیب چنین مسائلی بکار برند و آنها می توانند رویکردهای مشارکتی را برای کمک به حذف بی عدالتی از هویت یک شهرستان استفاده کنند. با اتوجه به مقیاس جهانی برخی مشکلات، این دستگاه برای براورد اقدامات موردنیاز بکار می رود. با توجه به چالش های پیش روی شهرستان ها، بتنکورت و وست(2010، 12) از  دانشگاهیان و محققان برای کمک به ایجاد نظریه واحد میان رشته ای و فرارشته ای کمک خواستند. دانشگاهیانی که تحقیق بتنکورت و وست را بکار گرفتند نشان دادند که چگونه چنین کمک هایی ایجاد می شود. برای مثال، جباریان(2013) از تحقیق آنان برای توسعه چارچوبی برای توسعه استراتژی برابر تغییرات جوی و خطرات زیست محیطی استفاده کردند. نولاس و همکاران(2012) بر کار خود برای درک ماهیت حمل و نقل شهری تکیه کردند و ساسن و دوتان(2011) به دنبال درک شرایط زیست محیطی از شهرستان ها برای رسیدگی به روابط شهری با زیست کره بودند. فیلسوفان می تونند کمک کنند تا به برخی محدودیت های معرفت شناختی درگیر چنین نظریه ای غلبه شود. برای مثال، بتنکورت و همکاران(2007) و بتن کورت و وست(2010) مقیاسی بزرگ در مورد رشد شهر ارائه دادند، اما آنها روشی عملی برای بکارگیری این دانش ارائه نکردند. از طریق استقاده از مورفولوژی اعمال شده، محققان شهری ابزاری برای استفاده از مطالعه بتنکورت و وست برای حل مشکلات برنامه ریزی خاص استفاده کردند،  که به نظریه بزرگ پایداری در سطح ملی دست یابند. مورفولوژی یک مطالعه از تئوری ها در رابطه با ارتباط بخش ها به بخش ها و بخش ها به کل می باشد( ورزی، 2015). بکاربردن  مفاهیی مورفولوژی به ما اجازه می دهد تا حسی از اشیا ایجاد کنیم که از قطعات کوچک  تشکیل شده یا بخش های متداخل دارد( پائول، 2002). از طریق بکارگیری ساختار پایه، می توانیم بخش های یک شهر را برای تناسب با سایر بخشها برای کامل کردن شهر بکار بریم. هویت شهری برابر با کل قسمت های ان است، همراه با زمان و تعویض بخش ها که زمینه های مشترکی برای گفتگو در مورد هویت شهزها فراهم می کند. چنین مکالماتی ضروری ست بدین خاطر که نوع شهرستان های موجود و مسائل اجتماعی و زیست محیطی مختلفی که در رابطه بخش ها با یکدیگر یا کل بوجود می اید نشان می دهد.  در این مقاله، من مروری بر نحقیق بتنکورت و وست انجام داده و ایده اصلی پشت مورفولوژی را توضیح خواهم داد. من این اصول را برای مشخص کردن بخش های مختلف شهر بکار می برم. هدف خاص این مدل برای نشان دادن چگونگی انواع مختلف تعارض های اخلاقی ناشی از عدم تجانس بین قطعات شهری می باشد. در واقع، ما می بینم چگونه مفهوم هویت شهر به عنوان ابزاری نظری برای مسائل مربوط به عدالت زیست محیطی و اجتماعی کار می کند. در نهایت، مقاله با برخی توصیه ها برای زمینه ها تحقیق و پژوهش دانشگاهیان نتیجه گیر می کند و پروژه های جهان واقعی برای براورد مشابه وعده داده می شود که برای نظریه بزرگ پایداری شهری مورد نیاز است.

مزایای مطالعه بتنکورت و همکاران(2007) و بتنکورت و وست(2010) نشان می دهد که بیشتر شهرهای رو به رشد از اصولی ساسی پیروی می کنند، که به درجه بالایی از پیش بینی اجازه می دهد با وجود ملاحظات سیاسی ، اقتصادی و اجتماعی، آنها شهرها را در اصل یک الگوی رشد در نظر می گیرند. یک نکته کلیدی از مطالعه آنها نشان می دهد که دو برابر شدن جمعیت شهر تنها به حدود 85% افزایش در زیرساختها نیاز دارد از جمله خدمات جاده وآب. از این یافته ها، بتنکورت و وست نشان دادند که مراکز شهری با تراکم بالا بسیار اثربخش تر از شهرهای کوچک هستند . به لحاظ فضا، شهرهای بزرگ، بطور پیش فرض، جنبه های زیست محیطی وضعیت پایدار خود را افزایش می دهند. اگر چه تنوع زیادی بین شهرستان ها وجود دارد، بتنکورت و وست نتیجه گرفتند که با افزایش جمعیت، مقدار فضاهای موردنیاز برای زندگی کاهش می یابد، فعالیت های اقتصادی افزایش می یابد و اشکال جدیدی از فرهنگ ها پدید می آید. همانطور که شهرها رشد می کنند، جنبه های مثبت مانند فرصت های آموزشی همراه با دستمزدها و تولید ناخالص داخلی حدود 15% بیش از رشد مورد انتظار  افزایش می یابد اما ممکن است ترافیک، جنایات و مسائل مربوط به سلامت عمومی نیز رخ دهد. در حالی که بهبود شهرها دشوار است، در حال حاضر تعداد مشکلات ظاهرا غیرقابل عبور است، شهرهایی که به موفقیت دست می یابند به وضعیتی ارتجاعی رسیده اند که برای چندین دهه طول می کشد. در حالی که محققان شهری می توانند علم پیش بینی شهری را به عنوان راه حلی برای مشکلات که ممکن است مواجه شوند بکار برند مانند اقدامی که نشان می دهد چگونه برخی رویکردها مزایای خاصی برای شهرها و مشکلات دارند. محققان بر تجزیه و تجلیل های کمی تکیه کرده و شرح طبقه بندی مراکز شهری را ارائه می دهند. اما هر شهر هویت مربوط به خود را دارد و این مفهوم برای مشکلات هر شهر می باشد. مثلا نمی توانیم فرض کنیم که علت یک مشکل در شهر الف علت همان مشکل در شهر ب باشد. در واقع، یک روش خوب برای تکمیل تحقیقات بتنکورت و همکاران(2007) تجزیه و تحلیل مستقیم مناطق شهری در تنظیمات متنی انها می باشد که نیاز به تعهد یک مدل از هویت شهرستان را اشکار می سازد. مثلا یک مدل نشان می دهد که چگونه یک شهرستان تعهدهای مختلفی بکار می کیرد تا مقیاسی از هویت خود اشکار سازد. یا مثلا مدلی نشان می دهد که چگونه قطعات به ظاهر نامتجانس شهرستان مانند یک شهر عمل می کنند. با مطالعه بخش هایی از شهر، انها به بخش های دیگر مرتبط می شوندو اینکه چگونه آنها شهرستان هایی به عنوان مورفولوژیک محسوب می شوند. در ادبیات مورفولوژی، با اینحال، فیلسوفان در تحقیق مورفولوژی شهری درگیر می شوند که با بخش های رسمی دیگر در ارتباط است( هوادا 2009). اخیرا ، فیلسوفان و نظریه پردازان نشان دادند که چگونه اصول مورفولوژی تجدید نظری میان رشته ای برای علوم داشته اند( کلودیو و گرازینی[3]، 2014). برای مثال، جانسون و شولتز(2014) معتقدند که رویکردهای توصیفی به نفع ارگانیسم ها بیولوژیکی می باشد، و به مورفولوژی مورد توجه در زیست شناسی و پزشکی اشاره کرده اند. پولکوسکی(2014) نشان داد که مورفولوژی کاربردهای مختلفی برای علوم کامپیوتر دارد مانند استدلال فضایی و مهندسی دانش. تحقیق ما ، از پایه ای رسمی برای بدست آوردن بینشی به مسائل اضافی شروع می کند، موضوعات ان را برای مخاطبان قابل دسترس می سازد. برای مثال، وی گومنت و همکاران(2005) مورفولوزی را برای بررسی چگونگی تجربه بخش هایی از بدن در برابر بخش های دیگر بکار بردند. آنها بطور کامل روانشناسی رسمی را رها کرده، مطالعه خود را به شیوه ای ساده جلو بردند. از نظر درمان شهری به عنوان یک موضوع، رویکردی کاربردی و غیررسمی برای سودمندی مورفولوژی بکار برده شد و باعث شد فهم موضوع برای غیرمتخصصان آسان تر شود. برامده از مورفولوژی، ترکیب قوی به عنوان هویت ، پایان نامه ای در مورد چیزیست که هویت در ارتباط با بخش های ضروری و نه جیزی بیشتر می باشد(کوتنویر، 2014). درحالی که دیدگاه های مختلفی از این نظریه ها وجود دارد، تنوعی که ه خوبی برای  درک شهرها باشد ترکیب بندی پویای نظریه هویت شهری ست. خلاصه، هویت شهری تمامی بخش های شهری ست که در هر زمان داده شده و  هر جایی با در نظر گرفتن تغییرات مداوم بخش ها با هم کار می کنند. توجه به اینکه شهرها بطور مداوم کار می کنند، ترکیب آن از طریق تغییرات زمانی، از طریق اضافه یا کم کردن قطعات، توصیفی ترگیبی پویا از قطعات به نظر می رسد.  اگرچه چنین نظریه هایی با چالش هایی در متافیزیک روبروست که فراتر از محدوده این مقاله است ، برای پرداختن به مسائل شهری، ضعف این موقعیت این است که انواع مختلف بخش ها و چگونگی تحت تاثیر بودن هر یک از قطعات بر دیگری را نمی دانیم.  در بخش بعدی، تمرکز بر این چالش خواهد بود.

نمونه ترجمه مدیریت شهری

مورفولوژی کاربردی شهری

یک شهرستان انواع مختلفی از بخش ها دارد. برای مثال، هر شهر تاریخچه ای دارد و هر بخش تاریخچه به عنوان بخشی به حساب می آید. شهرها شرایطی مانند رطوبت، دما و بارش دارند که منحصر به خود شهر است. ویژگی های توپوگرافی بخش های دیگر هستند. البته، انواعی از بخش ها وجود دارد که برای ما آشنا هستند: ساختمان ها، کافه ها، مردم، جاده ها، کدهای ساختمانی و قوانین ساختمانی.  مواردی مانند بزرگراه ها  به عنوان بخش های از شهر هستند اما شمارش آنها به دین معنی نیست که ما بایستی قادر به تمایز قایل شدن بین بخش ها باشیم . در حالی که همه انواع مختلف تمرینی جامع هستند، دسته بندی بخش ها به کار عمومی مرتبط است که وظیفه ای معقول است. برای چنین شرکتی، طبقه بندی بخش ها به قطعات خرد و کلان یک نقطه شروع خوب است. بسیاری از چیزها در شهرستان ها بخش هایی میکرو هستند. یک فرد به عنوان بخشی میکرو شمرده می شود، همچنین پیاده رو ها یا کافی شاپ ها. برخی بخش ها نقش کوچکی در گفتمان فراگیری هویت شهری دارند. انواع زیادی از بخش ها وجود دارند که ما می توانیم برای کمک به درک چگونگی تفاوتها بکار بریم. برای مثال، بیشتر بخش های میکروی فیزیکی عمومی چیزهایی فردی هستند که افراد برای آنها مالیات پرداخت می کنند: ترافیک، شیر آتش نشانی، محاکم شهری، یا اتوبوس. برخی بخش ها در معنا عمومی هستند که مردم صاحب ان می باشد- حداقل در بیشتر دموکراسی ها وجود دارد. بخش میکروی غیرفیزیکی عمومی مانند یک مساله فردی می باشد از جمله سیاست ها، دستورات منطقه ای، کد آتش یا قانونی خاص. بر خلاف بخش های میکروی فیزیکی و غیرفیزیکی، بخش میکروی فیزیکی خصوصی بدین معناست که یک فرد صاحب آن است مانند خانه، کسب و کار، در حالی که دستورالعمل های مرتبط به خانه یک بخش غیرفیزیکی و خصوصی می باشد. بخش کلان مجموعه ای از بخش های میکرو است. تفاوت اصلی بین آنها بر مقیاس استوار است. مشابه با بخش ها میکرو، بخش های کلان فیزیکی و غیرفیزیکی عمومی و خصوصی وجود دارد. مثال های از بخش فیزیکی عمومی شامل نیروی پلیس، سیستم حمل و نقل، سیستم فاضلاب. بخش ها فیزیکی خصوصی شامل چیزهایی ست که به مرکز یا محله خرید مرتبط است. قطعات کلان غیرفیزیکی مجموعه ای قوانین ساختمان، شهرداری یا قوانین مالیاتی را پوشش می دهد در حالی که دستورالعمل های مرتبط با همسایه ها به عنوان بخش کلان غیرفیزیکی و خصوصی حساب می شوند. بخش های خرد و کلان می توانند داخلی و خارجی باشند. بخش هایی که در بالا ذکر شد داخلی بودند. بخش های داخلی بر شهر به عنوان نهاد اصلی در بدست آوردن هویت از طریق عملکرد عمل می کنند. پل بروکلین متعلق به شهر نیویورک، بدین خاطر که حمل و نقل را از منتاهان  به بروکلین تسهیل می کند. توابع بخش خارجی در درجه اول یک نهاد خارج از شهر، مانند ملت، دولت، شهرستان دیگر، یا یک کسب و کار، حتی اگر تابعی در داخل شهر باشد. آنها می توانند عمومی یا خصوصی و فیزیکی یا غیرفیزیکی باشند. نمونه هایی از بخش های میکروی خارجی شامل اداره پست ملی، خروه فروش زنجیره ای ملی، حق امتیاز مواد غذایی، و یا یک معاهده با قونین بین المللی شتئ سیستم اداره پست ملی به عنوان بخس کلان خارجی شمرده می شود. آننها متعلق به شهرهایی  هستند که یک تابع عملیاتی را درونشان بیان می کنند. در ایالات متحده، بیشتر شهرها دولت فدرالی برای تامین بزرگراه های بین ایالتی دارند. ریشه های آنان ملی بوده و شهری نیست و آنها هویتی ملی از هویت محلی خود دارند و مقدم استئ با اینحال آنها بخش هایی از شهر ها هستند.

نمونه ترجمه مدیریت شهری

تفکر در مورد بخش ها همراه با یکدیگر: نقش متاساختارها

در حالی که طبقه بند های فوق نشان داد چگونه بهش از هم متفاوتند، ما فاقد حسابی کاربری برای نشان دادن چگونگی تداخل آنها هستیم. برای حساب کردن درجه تجانس بین قطعات شهری، بکارگیری ابزاری نطری به نام متاساختار نشان می دهد که چگونه بخش های مختلف به خوبی با هم کار می کنند.یک متاساختار تمامی بخش ها خرد و کلان عملیاتی شهرستان است. منفعت این ابزار ان است که چشم اندازی از چگونگی هماهنگی شهرها و انجام توابعشان نشان می دهد.

نمونه ترجمه مدیریت شهری

برای مثال، تقریبا تعداد نامحدودی از تعامل بخش ها در هر زمان وجود دارد. ساکنان برای کالا و خدمات بر کسب و کار تکیه می کنند. خرده فروشان از مقررات، قوانین، زیرساخت ها و بانک ها برای تسهیل تجارت خود استفاده می کنند. اگر بخش های خرد و کلان بدون شکست های جدی با هم کار کنند، متاساختار شهر قوی می شود. جنبه های چالش برانگیز ایجاد معیاری برای دلایل شکست می باشد. کمپل(1996،2013) ، به مسائل متعدد مفهومی و عملی اشاره کرد که می توانیم به عنوان شکست در برنامه ریزی پایدار مرتبط و مسائل عدالت اجتماعی در نظر بگیریم. برخی مسائل موضوعاتی مداوم هستند. درحالی که طراحی معیارهای دقیق در این زمینه مفید است، بنابراین، انجام این کار فراتر از محدوده حاضر برای پرس و جو است. در مثال زیر، نقاط لازم بدون انحراف بیش از حد نشان داده شده است. برای مثال، بخش کلان فیزیکی-عمومی ( مثلا وزارت آب و برق) به خوبی با بخش کلان غیرفیزیکی عمومی(مجموعه ای از قوانین) کاز  می کنندتا با بخش کلان فیزیکی و خصوصی(انجمن محلی قدرتمند) بدون تجربه شکست مقابله کنند( بی عدالتی اجتماعی یا محیطی، آلودگی شدید، و.)، سپس این نشان می دهد که شهر متاساختاری قوی دارد اگر بطور مداوم شکست بخورند، می توان استدلال کرد که متاساختار ضعیف است.برای تاکید مجدد، با این استدلال که متاساختار ضعیف است، معیاری برای انچه به عنوان شکست محسوب می شود ایجاد می کنیم. می توان فرض کرد که شاخص های شکست شامل عدالت اجتماعی و زیست محیطی، نرخ غیرطبیعی از ناکارامدی، سطح بالای الودگی، زباله بیش از حد می باشد.  چنین شکست هایی نشان می دهد که یک شهر در شیوه ای که از موضوعاتی مانند شکوفایی انسانی، پایداری و عدالت عمل کند نیست. برای مثال در نظر بگیرید ، اگر یک مرکز صنعتی مانند کارخانه ذوب مس، به خوبی با احکام شهر و سیاست های بین المللی عمل کند، اما به سلامت عمومی آسیب بزند. به عنوان بخشی از شهر، نیروگاه ها متاشاختار شهر را ضعیف می کنند. چنین آفاتی بخشی از هویت شهر می شود. می توان اشاره کرد که کارخانه ذوب مس می تواند ساختار شهر را در روش های دیگری تقویت کند.برای مثال، از طریق بدست آوردن درامد مورد نیاز از کارخانه شهر می تواند زیرساخت ها را تعمیر کند، پارک های جدید ایجاد کند ، خدمات اجتماعی را اجرا کند، درجه تناسب بین بخش های شهر را افزایش داد. با توجه به تعداد کل بخش های شهر، یک صنعت مضر ممکن نیست اثری قابل توجه داشته باشد. یک مساله ان است که درجه بالایی از پیچیدگی در چنین مواردی وجود دارد، ایجاد ارزیابی از متاساختار  ضروری ست. اگرچه چنین وظیفه ای فراتر از حوزه این مقاله است، نوسعه برخی پروتکل ها می تواند روشی سیستماتیک برای تغییر هویت شهری ارائه دهد. در حالی که تعیین هویت شهری ممکن است برای برخی افراد نگران کننده باشد، بیشتر تغییرات برای هویت شهری بی ضرر هستند. در پایین ترین سطح تغییر هویت شهری، از دست دادن یا بدست آوردن یک بخش میکرو به عنوان یک نغییر جزیی برای هویت شهری ست. این شرایط یک ترکیب پویا به عنوان تئوری هویت ایجاد می کند که به خوبی برای محیط ساخته شده است. اگر شهری در جریان دائمی با توجه به تغییرات ثابت بماند، و ما می گوییم که یک شهر برابر با دیگر بخش هایش می باشد و چگونه باهم کار می کنند، سپس شهر دارای نوع خاصی از هویت پویا می باشد بر خلاف بسیاری اهداف دیگر. افراد کمی چنین تغییراتی را تجربه کرده یا متوجه می شوند. از دست دادن بخشی کلان در مقایسه با بخش های میکرو بسیار کمتر رایج است. برای مثال، هویت بطور قابل توجهی تغییر می کند اگر به جابجایی تیمی نزدیک باشد. ساکنان ممکن است به یک ساختان تاریخی به عنوان فضای عمومی ارزش دهند، که به شهر امتیازی قوی برای هویت می دهد اما ساکنان تعدیل خواهند شد و شهر تحمل خواهد کرد.با وجود این ایده که هویت شهری بطور مداوم تغییر می کند، متاساختارها عمدتا ثابت باقی می مانند. حتی اگر بخش ها بطور مداوم تغییر کنند، شهرستان به عنوان یک واحد به توابعش ادامه می دهد.  مواردی که در آن آنها کاملا هویت خود را از دست می دهند نیاز به تغییر قابل توجه در تعداد بازارایی بخش های خرد و کلان دارد. پدیده طبیعی مانند گردباد یا یک زلزله بلافاصله می تواند متاساختار را تغییر دهد. تاثیر طوفان کاترینا بر نیواورلئان مثالی از تغییر متاساختار می باشد که نشان می دهد جگونه طبیعت می تواند نقش مهمی در هویت شهری بازی کند.تندباد کاترینا بسیاری بخش ها را مختل کرد و متاساختار را تغییر داد. در طول فرایند بازسازی ، بخش های جدید یا تعمیر شده شهر تغییر کردند. زمانی که بازسازی ها تمام شد، نیواورلئان جدد شیه قبلی بود اما دقیقا همان نبود. این موارد قابل توجه اند، اما توجه بایستی بر روی دو علت دیگر تغییر متاساختارها انجام شود. بخش اول شامل مرتب سازی بخش ها بطور همزمام می باشد. برای مثال، زمانی که روس ها برلین را کنترل کردند، بواسطه تغییر فوری در چندین بخش هویت آن به شدت تغییر یافت . روس ها بخش های متعددی را حذف یا اضافه کردند مانند قوانین، نیوری پیس و خدمات اجتماعی.  در یک مدت زمان کوتاه، هویت شهری بوجود آمد و برلین غربی و شرقی بوجود امد. چنین مثال هایی بایستی زمینه ایجاد نگرانی باشند بدین خاطر که می توانند حقوق بشر یا مسائل مربوط به عدالت را درگیر کنند. بخش دوم نگرانی ها مربوط به بخش های میکرو می باشد. تغییرات قابل توجهی در بخش های میکرو تغییراتی در بخش های ماکرو ایجاد کرده است و متاساختار متفاوتی ایجاد کرده است.همانطور که می دانیم، شهر از بین می رود بشتر سب و کارها، شغل های زیاد، محله ها وزیرساخت بسته به حقوق قانونی برای قمار می شوند. اگر کس  دور از این بخش میکرو باشد، درجه نابرابری بطور قابل توجهی افزایش خواهد یافت چرا که تجارت، زیرساخت ها و معیشت مردم بر سنگ بنای بخش میکرو می باشد.  این بخش ها بدون قانون متجانس نیستند . در واقع، از بین بردن این قانون در لاس و گاس متاساختاری شعیف برای شهر ایجاد کرد. می توان استدلال کرد که شهر فرو می ریزذ. در حالی که این مثال فرضی تاثیر بخش میکروی غیرفزیکی- عمومی را مشخص می کند، قدرتی را نشان می دهد که می توان داشت. با توجه به اینکه چنین مثال هایی می توانند بطور چشم گیری هویت شهری را تغییر دهند، بدین معنی ست که آنها بایستی مطالعه اضافی دریافت کنند. آنچه که بیشتر از موارد دیگر است، درگیر شدن بخش های میکرو و تشریح و تبیین تغییر تدریجی هویت شهری می باشد. در نظر بگیرید، برای مثال، شهری با رستوران های مادر و پدر، شهری شناخته شده برای استعداد آشپزی می باشد. اگر شرکت های چندملیتی بطور پیوسته برای خرید و جایگزینی هر رستوران با رستوران زنجیره ای باشد، هویت شهری کاملا تغییر می یابد.این شهرستان می تواند تبدیل به شهری فاقد سبک آشپزی شود، شهری که رالف(1976) به عنوان محلی تنگ مشخص کرد. در اینجا نکته تکیه بر حق امتیازها نیست، بلکه نشان می دهد که هویت شهری را می توان کم کم تغییر داد. برای ایجاد شهرهایی بهتر برای زندگی هر کسی، برای حرکت به سمت هویت، مسئولان شهرداری می توانند بخش های خراب را اصلاح کنند، بخش های جدید اضافه کنند یا بخش هایی که عدالت ندارند حذف کنند. محققان شهری می توانند شهرها را در یک زمن بهبود بخشند، در نهایت ساکنان می توانند شهری پایدار با عدالت داشته باشند که زمینه رشد آنها رافراهم می کند. تغییر هویت شهری از طریق این رویکرد تدریجی سال ها طول می کشد، اما می توان استدلال کرد که به عنوان راهنمای عملی برای بهبود خدمات شهرستان ها، توریج انسجام اجتماعی و از بین بردنن عناصر آسیب پذیر به جمعیت.اگر چه فهرست بی عدالتی هایی که بر شهر تاثیر می گذارند جامع است، سه مثال زیر برخی انواع اسیب ها را نشان می دهند . نشان می دهند چگونه کارگران شهرداری می توانند اثرا اسیب را کاهش دهند. آنچه بسیار مهم است، این مثال ها نشان می دهند چگونه برنامه ریزان می توانند مدل هویت شهری را برای مشکلات نقشه ایجاد کنند، و مقداری که برای عدالت مضر است نشان دهند.

نمونه ترجمه مدیریت شهری

استفاده از مدل هویت شهری در عمل: دو مطالعه موردی

مورد اول این تصور را نشان می دهد که شهرها بایستی با خرده فروشان زنجیره ای( بخش های میکروی خارجی) در حال حرکت به محله ها( بخش های کلان داخلی) باشند که باعث عدم تناسب می شود. نه همه موارد فاقد تجانس است بلکه مثالی که فاقد ان است نشان می دهد که چگونه چنین رویدادهایی متاساختار را تضعیف می کند. برای مثال، خرده فروشان زنجیره ای اغلب بر فرهنگ همگنی که ریترز(2009) مک دونالد جامعه نامید ایستاده اند. در اینجا مشکل این نست که بخش های خارجی مانند خرده فروشان ذاتا بد هستند، بلکه آنها نگرانی های در مورد عدالت ایجاد می کنند اگر فعالیت هایشان به ساکنان آسیب رساند و درجه متاساختار را کاهش دهدو اگر ساکنان حق امتیاز بین المللی در محله خود داشته باشند،در برابر خواسته های خود به عنوان پدرسالارانه استدلال می شوند واین نوعی بی اجترامی به استقلال جامعه است. برخی شهرها یا جوامع ممکن است قابلیت پیش بینی را ترجیح دهند که همراه با فروشگاه های زنجیره ای و حق امتیاز باشد، که ترکیبی از تجارت محلی و جهانی می باشد. علل می تواند شامل این باشد که ساکنان تمایل به اتصال جهانی به یک نام تجاری یا محصول دارند. مسائل مربوط به مقابله با سواستاده از افراد و یا اکوسیستم جدا از اتصال جهانی و تجاری ست. نکته دیگر این است که نگرانی های کمی درباره عدالت وجود دارد اگر اعضای جامعه در تصمیم گیری ها گنجانده شوند( فیگوئرا، 2006). برای مثال، بر طبق مطالعه فیگوئرا، ما با بی عدالتی های محیطی مواجه می شویم زمانی که سازمان ها جوامع با قدرت کم را حذف کنند و هیچ تصیمی سیاست ها را تحت تاثیر قرار ندهد.  برای مثال، اگرچه ساکنان زیادی در پورتلند، اورگان پایداری را به عنوان ارزش حساب کرد، همه ساکنان به یک اندازه در این دیدگاه تسهیم نشدند( سالیوان، 2014). برخی ساکنان از باز کردن یک فروشگاه مواد غذایی در محله البرنای پورتلند دفاع کردند و ادعا کردند که کمکی برای محله های فاقد موادغذای و فقیر است و از پایداری آن حمایت کردند با اینجال، طرح نتیجه معکوس داد( سولیوان، 2014). بجای تامین امنیت دسترسی به غذا برای ساکنان، سفیدپوستان به شیوه زندگی ذهن و بدن  رسیدند( سالیوان، 2014). جند وقت بعد، تاریخ دوباره تکرار شد، اما ساکنان محلی نگرانی های خود را ابراز کردند. این زمان، آنها در مکالمه ای درباره اجازه خرده فروشی مواد غذایی  درگیر شدند( تین ، 2014). بواسطه ترس ساکنان از اثرات منفی سایر محله ها، معامله گر برنامه ای برای بازکردن یک فروشگاه حمایت کرد( تین، 2014). در چنین مواردی، درسی برای برنامه ریزان شهری در برابر عدالت اجتماعی وجود دارد. برنامه ریزان شهری با نیت خوب می توانند بخش های خرد از دست رفته که باعث وضعیت مضر است را شناسایی کنند. آنها می توانند موانع را حذف کرده و با سایر رهبران شهری و جوامع کار کنند. یک راه حل شامل این است که منافع خاص ساکنان بطور موفقیت امیزی با نیازهای خرده فروشان مرتبط شود.برای ساکنان آلبرتا، نمایندگی مستقیم جامعه برای کاهش شرایط ناعادلانه مناسب است.از جمله بعد مشارکتی که مردم نیز به عنوان بخش کلان به تصمیم گیری اضافه شوند.به نوبه خود، برنامه ریزان متاساختار شهر را تقویت کرده و به سمت ایجاد شهری با شکوفایی انسانی حرکت می کنند. در حالی که مثال های بالا مربوط به بخش خارجی تاثیرات منفی جمعیت های آسیب پذیر است، بخش های داخلی نیز آسیب می بینند. برای مثال، تحمل سختی هایی که ساکنان اقلت در پورتلند با توجه به اجرای سیاست های حمل و نقل عمومی پایدار متحمل شدند. برای مثال، آمریکایی های آفریقایی تبار ساکن در آلبرتا فقط در برابر تاثیرات شیوه زندگی نبودند، بلکه آنها برای نوسازی سیاست های شهری تلاش می کردند، اجاره نشین ها را محبور می کردند اجاره یشتری بپرازند( اسکات، 2012). برای مسائل بدتر، جابجایی دوم با توجه به مورد قبلی با توجه به احرا و گسترش سیستم نور راه اهن دنبال شد( اسکات، 2012).کمیسیون توسعه پورتلند( PDC) به دنبال کاهش اثرات مضر سیاست های مالیات بر درامد بود و در عین حال در برابر مالیات به دادگاه شکایت بردند، و اقداامات ضدجاجایی را لغو کرند( اسکات، 2012). امروزه، برخی کلیساهای آفریقای آمریکایی در آلبرتا باقی مانده اند( اسکات، 2012). درحالی که مورد الرتا نتجه تلسف باری در پرتلند دارد، ساکنان خیابان کولی  با شهر پورتلند رای اطمینان حاصل کردن از نوسازی مقرون بصرفه تلاش می کنند( جکسون، 2012؛ پارک، 2014). در سال 2012، سام آدامز، شهردار پرتلند، و PDC طرح رفاه محله ای را با هدف جلوگیری از جابجایی پیش نویس کردند( پارک، 2014). هماه با مقامات شهری، گروه اتحاد محله ای و دانشجویان دانشگاه ایالتی پرتلند با هم برای پیاده سای اقدامات پیش گیرانه افزایش هزینه های مسکن تلاش کردند( پارک، 2014). می توان استدلال کرد که آدامز و PDC، از جمله گرو ه های محله ای در گفتگو در مورد چنین سیاست های تصمیم گیری برای عمل به شیوه ای عادلانه می باشند. این مجموعه از بخش متناسب بودند، شهری با متاساختار قوی ارائه دادند.  برای مثال، PDC( بخش کلان فیزیکی و عمویم) همراه با شهردار( سنگ بنای بخش میکرو فیزیکی و عمومی)، در رابطه با جامعهاتحاد جامعه ( بخش کلان فیزیکی و خصوصی) با قونین منطقه ای برای حفظ شرایط رشد ساکنان تلاش می کنند. در واقع، عواقب مورد انتظار در مورد محله البرتا تکرار نشد. اگرچه تاثیراتی از چنین براوردهایی درحال پیشرفت باقی مانده است، اگر تلاش های هماهنگ موفق شوند، رهبران شهری پروتلند برای جلوگیری از جابجایی موفق خواهند بود. برنامه ریزان آتی در شهرهای دیگر، به دستورالعمل های دست خواهند یافت که در آن می تواننداثربخشی بخش ها را ارزیابی کنندتعیین کنند که کدام قسمت مشکل ساز  یا مفید است و شاید قدرتی بکری داشته باشند. زمانی که برنامه ریزان در چنین شیوه ای عمل می کنند، آنها همراه با ساکنان هویت شهری را به سمت ایجاد شهری پایدار تعریف می کنند.

نمونه ترجمه مدیریت شهری

نقش مشارکت ساکنان در هویت شهر

در مثال بالا، آوردن ساکنان برای مشارکت در تصمیم گیری پیامد مستقیمی در بهبود شرایط داشت. چنین اقداماتی به نوبه خود نقش مهم در تعریف هویت شهری ساکنان داشت.این مفهوم چگونگی مفهوم هویت شهری در ادبیات هانری لوفور را نشان می دهد که توسط جغرافیدانانای مانند نیل اسیت گسترش یافت(لوفور، 2000؛ هاروی، 2008؛ اسمیت 1986). اگرچه هاروی بطو مستقیم در اصطلاح هویت شهری به عنوان ابزاری مفهومی درگیر نشد، استدلال کرد که آژادی برای ایجاد و بازسازی شهرهایمان  یکی از باارزش ترین و در عین حال نادیده گرفته شده ترین مسساله در کشور ماست. در این پیام، او به عنصر کلیدی از دست رفته اشاره می کند : مشارکت. در مثال قبلی، می توان استدلال کرد که اگر جوامع در تصمیم گیری مشارکت کنند، به اتهام بی عدالتی با به مدل های عدالت  مانند فیگوئرا مواجه می شوند.اگر ما نکته های هاروی را برای طراحی خیابان بکار بریم، نشان دهنده گامی به سوی برنامه ریزی شهری  با توجه به نحوه اقدامات می باشد که به کاهش برخی آسیب ها مانند نوسازی، نوسازی شهری و اجرای سیستم های حمل ونقل پایدار کمک می کند. اگرچه اسمیت (1986) تنها بصورت ضمنی به هویت شهر پرداخته است، تاکید کرده که کسانی که از لحاظ مالی از نوسازی بهره می برند، کسانی هستند که به شهر ویژگی های مختلفی از هویت می بخشند. در چنین موقعیتی، هویت شهر ذاتا یک موضوع عادلت است، که به فرایندهایی مانند نوسازی کرو های به حاشیه رانده شده کمک می کند. می توان استدلال کرد که محققانی که نگران عدالت در برنامه ریزی پایدار هستند بدین معنی ست که آنها ناخواسته به سمت بی عدالتی می روند، با توجه به چنین اقداماتی که آسیب را کاهش می دهد. برخی زمینه ها، هویت شهری ابزاری ست که محققان شهری فرصتی برای کاهش درجه بی عداتلی در شهرشان بدست می آورند. در حالی که برخی استدلال ها با حمایت محققان منطق خواهند بود که عدالت بایستی در درجه اول برنامه ریزی و معیاری مهم در موفقیت خروجیها باشد، این کاملا مسایل مربوط به عدالت را در برنامه ریزی پایدار به چالشش می کشد که ستون های اجتماعی پایداری مستلزم عدالت می باشد( فینستین، 2010). درگیر شدن در چنین شیوه هایی پیش شرطی برای برنامه ریزی در روشی ست که هویت شهری را در ک مدل می سازد. برای مثال، اگر برنامه ریزان شهری یا معماران یا مهندسان در پروژه های موفقی درگیر شوند که شهرشان را بسازد، ما می توانیم بخش هایی مانند عدالت را به عنوان نکته اصلی در هویت شهری برچسب بزنیم.  در نتیجه یک فرد می تواند ادعا کند که شهر الف بر اساس نسبت بخش ناعادلانه بیش از شهر ب می باشد. همجنین می توان ادعاهای دیگری از طریق مقایسه ایجاد کرد، که می کویند شهر ث عادلانه تر از شهر د می باشد . اگرچه مشکلات اعم از فاقد مفهوم پذیرفته شده به پروتکل عدالت در اجرای اقدامات وجود دارد، نشان می دهد که ایحاد معیارها برای آنچه به عنوان عدالت شهری حساب می شود ممکن است. بواسطه مفید بودن آن برای بی عدالتی( همراه با شکست ها) ، مدل هویت شهری به صورت یک تئ.ری بزرگ به پایداری شهری کمک می کند تا راه حلی برا چالش های پیش روی شهرهای جهان بیایند. می توان به موارد بالا اعتراض کرد، موردی که برای عدالت استفاده می شود مبهم ، غیرعملی، اثبات ناپذیر و غیرقابل تست است و مسئولان شهری بی پروا می توانند برای افزایش تجارت آن را دستگاری کنند. چنین اتهاماتی منصفانه خواهد بود، اما به نظر نمی رسد عادلانه باشد، و باعث سوتفاهم در استفاده از مدل هویت شهری می شود. هدف بکارگیری این مدل دستیابی به حالت بهری از امور برای شهر داده شده است، تا احتمال سکوفایی تمام ساکنان ویژه هنگامی که با عناصری مانند نوسازی شهری و گسترش شهرنشینی مواجهیم افزایش یابد. جنین اعتراضاتی نشان می دهد که یک سیستم دقیق عادلانه ، گزینه مهمی است. دور از ذهن است که فکر کنیم توسعه ممکن م شود، با توجه ه اینکه نمی توانیم عدالت را بصورت دقیق براورد کنیم. با وجود کمبود متریک دقیق برای تعیین مقدار عدالت در شهرستان ، براوردی دقیق ، محققاتی با ابزاری برای نشان دادن شکست ارائه می دهد که از فقدان عدم تناسب بین بخش های شهری نتیجه گرفته می شود.

نمونه ترجمه مدیریت شهری

دستورالعمل های آینده

درحالی که فینستین(2010) معتقد است که عدالت باید محرکی برای برنامه ریزی باشد، او احساسات متناقضی در مورد روش های مشارکتی به عنوان ابزاری ضروری برای عدالت می باشد.اگرچه دیدگاه های او هنگامی که بیان شد با شکست مواجه شد، آزمایشاتی مانند بودجه بندی مشارکتی(2015 ) اعتبار بیشتری نشان دادند. بودجه بندی مشارکتی ( PB) ، برای مثال، عملی ست که در آن اعضای شورای شهر منابع مالی را به گرره های اجتماعی برای پروژه های عمومی ارائه می دهند( منسر، 2012). از سال 2009، پروژه بودجه بندی مشارکتی (2015) 35 مقام منتخب را به 40 هزار جزی در ایالات متحده متصل کرد ، که در بیش از دویست پروژه بالغ بر 45 میلیون دلار صرف شد. در مدلی از هویت شهری، PB، به عنوان بخشی از شهرستان، تناسب بین بخش های شهر با تعامل افزایش یافته است. برای مثال، گروه های اجتماعی (بخش های خرد و کلان) با بودجه عمومی( بخش های میکروی فیزیکی و عمومی) برای اجرای پروژه هایی مانند مسیرهای دوچرخه سواری، باغ های عمومی، خیابان و زمین های بازی کار می کنند( بخش های میکروی فیزیکی و عمومی)( پروژه بودجه بنندی مشارکتی، 2015). منسر و رابینسون(2008، 294) توضیح دادند:

PB توسط چندین ویژگی اساسی مشخص شد: اعضای جامعه اولویت های هزینه و بودجه مربوط به محل خود را تعیین می کنند، بودجه اولویت های جامعه را به پروژه های بتن پیشنهادی تفویض می کند،کارمندان دولتی کمک های فنی را ارائه و تسهیل می کنند، اعضای جامعه به پروژه های بودجه رای می دهند، و  اقتدار عمومی به پروژه ها اجرا می شود. مطالعات متعددی پیشنهاد کرده اند که بودجه بندی مشارکتی می تواند منجر به هزینه عادلانه عمومی، کیفیت بالای زندگی، افزایش رضایت از نیازهای اساسی، شفافیت بیشتر و پاسخگویی دولت، افزایش سطح مشارکت عمومی( بخصوص توسط ساکنان به حاشیه رانده شده) و یادگیری رفتاری شهروندی شود.

نمونه ترجمه مدیریت شهری

از این پیام، می توان استدلال کرد که PB بخش های دیگر را در اجتناب از بی عدالتی و شکوفایی انسانی تشویق می کند. در واقع، بخش ها بصورت متناسب باقی می مانند. برخی مطالعات تجربی نشان داده اند که روکردهای مشارکتی به ساکنان قابلیتی برای ایفای نقشی فعال در تعریف هویت شهری می دهد. در حالی که هیچ تضمینی وجود ندارد که انواع دیگر رویکردهای مشارکتی موفقیت PB را داشته باشند، می توان استدلال کرد که تحقیق به رویکردهای مشارکتی مانند مطالعات پیشرفت برنامه ریزی برای موفقیت می تواند مهم باشد. برای مثال، اوممتو(2001) مسائلی مانند کاستی های معرفت شناختی برنامه ریزی مشارکتی را نشان داد درحالی که پوگ(2003) عوارض و چالش های بی عدالتی را مطرح ساخت.سایر تخقیقات در این زمینه نشان داد که چگونه علم و تکنولوژی شرایط را برای بهبود برنامه ریزی مشارکتی ایجاد می کنند. برای مثال، خان و همکاران(2014) سودمندی فناوری اطلاعات و ارتباطات دستگاه های برنامه ریزی مشارکتی شهری و مدیریت شهری را نشان دادند، و لیوونگود و کونته(2012) نشان دادند که چگونه فناوری GIS تلاش های برنامه ریزی مشارکتی را تقویت می کند. درحالی که برخی پیشرفت نشان داد که بهبود برنامه ریزی مشارکتی ممکن است، تحقیقات بیشتری برای کشف روش چگونگی تناسب بین قطعات شهری و بی عدالتی را برجسته می کند.

نتیجه گیری افکار

هنگامی که بتانکور و وست(2010، 912) از نظریه پایداری شهری خود دفاع کردند؛ آنها برای تعهدی بین المللی فراخوانی شدند و همکاری فرارشته ای از لحاظ علمی، اقتصادی و فناوری اختصاص داده شد که شامل رهبران تجاری و محققان، مانند برنامه ریزان و طراحان بود. چنین تماسی به تلاش های قابل توجهی نیاز دارد که ممکن نیست بدون کمک اولیه در طول مقدمه به سرانجام برسد. دانش شهری به محققان و پژوهشگران مدارک قابل اعتمادی درباره موقعیت های شهری ارائه می دهد، بازده برای مبارزه با مشکلات صورت می گیرد.

[1] Bettencourt

[2] (Powell 2009; Colette

[3] Claudio and Graziani